მივყვები ქუჩებს , უოლტის ძალით !

მე მოვედ ცადა , მე მოვედ მიწად,

მე ჩავიხედე წიაღში ღრმადა,

მინდა ჩავხედო გონებას სულში ,

მინდა ჩავბერო სიცოცხლეს ღრმადა.

ქარი მიბერავს , მიწეწავს თმასა,

წინ ნაბიჯებით მივიკვლევ გზასა,

ძნელია მარტო გაკვლევა გზისა ,

მარტო ვარ ნეტავ ,ასეა მართლა ?

ლამპიონები ანათებს ქუჩებს ,

ქუჩებს მგოსნების და პოეტების ,

წინ მიმიძღვება უიტმენ უოლტ ,

სიტყვისა მთქმელი ფერთ საოცრების.

პროზა ძალაა , ლექსი კი მეტი ,

მეტია იგი მორალით , მართლით,

როცა გავხედავ ჰორიზონტს შორსა

ვეამბორები  უოლტის  მადლით.

ძნელია იყო დიადი კაცი ,
ძნელია ჩასწვდე გონებას სულში ,

ძნელია სწორად მისდიო ქუჩებს

და პატიოსნად იხედო სულში .

ავტორი : გიორგი  ჩაჩხიანი